Pasen – nieuw leven

Pasen, nieuw leven

door: Hettie Berflo o.carm

Ik houd heel erg van dit zo ogenschijnlijk eenvoudige gedicht van Ida Gerhardt. Een vroege lentemorgen, langs de IJssel, het jonge groen, speenkruid in het gras, het zachte morgenlicht.

 

‘Soms na bittere tranen’ kan het je gegeven zijn, dat een verdriet gelenigd wordt. Op zo’n morgen, in de vroegte, zoals ook toen de vrouwen naar het graf gingen. Het woordje soms is hier belangrijk, er is immers geen enkele garantie en het wordt je gegeven. Maar misschien kan deze vroege morgen, het lentelicht, je gevoelig maken voor wat er op je toe wil komen. Misschien dat het al klaar lag in je ziel, maar je wist het nog niet. Het kindje, dat je stralend aankijkt en haar eigen naam gegeven ziet, rolt de steen weg. Een klein moment, maar onverwacht toegevallen. Als dat geen Pasen is.

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

Eerdere berichten in de veertigdagentijd

 

In de veertigdagentijd publiceren we overwegingen van verschillende mensen uit de Karmelfamilie. Vandaag de tweede overweging van Rieke Mes.

 

Wij wensen je een bezinnende tijd

 

.

Wees er

door: Rieke Mes, lid van Gemeenschap van Geassocieerden

Komende zondag vieren we dat de veertigdagentijd voor de helft achter ons ligt. Pasen komt in zicht. Deze zondag wordt onder andere in de kringen van de carnavalsvierders halfvasten genoemd, en in een aantal dorpen en steden trekt een kleine carnavalsoptocht opnieuw door de straten.
In kerkelijke kring wordt deze zondag ook gevierd. We noemen dat zondag Laetare. Dit betekent ‘Verheug je’, wees blij.  Wij kunnen blij zijn omdat Pasen in zicht is.

 

Verheugen is je blij voelen. Zo voel ik me momenteel ook. Twee weken geleden ben ik verhuisd naar een kleinere woning. Ik voel me er thuis. Ik ben blij, voel me opgelucht dat ik uit het grote huis weg ben en in een prettige community woon. Vanmorgen heb ik al een lange wandeling gemaakt in het Bossche Broek met de zon op mijn gezicht. Wat wil je nog meer.

 

Nadat ik bovenstaande woorden schreef, heb ik de tekst weggelegd om na te denken over het vervolg. Gaandeweg de ochtend bewolkte het in letterlijke en figuurlijke zin. Ik werd gebeld door iemand die zeer depressief was en me vertelde dat hij niet meer wilde leven. Spoorslags reed ik er heen. Daar aangekomen trof ik een hoopje ellende, een diep verdrietige, angstige man. In eerste instantie heb ik gepoogd hem rustig te krijgen maar dat lukte niet. Toen de huisarts gebeld en die kwam onmiddellijk. Met wijzigingen van medicatie en een goed gesprek kwam er weer ‘licht in de tunnel’. Eind van de middag kon ik hem met een gerust hart achterlaten.

 

Zondag Laetare is een lichtpunt in de veertigdagentijd. In de Goede Week volgt het duister, de dood. Toch is dit niet het einde blijkt met Pasen. De werkelijke opstanding biedt diepe vreugde al is dat niet voor iedereen meteen duidelijk zeggen de lezingen na Pasen.

 

Wij kennen als mens allemaal lichte en donkere dagen of anders gezegd een tijd dat het licht schijnt en alles meezit, alles lukt en een tijd van donkere dagen door ongemak, ziekte en dood. Zo is het leven van mensen. Soms is het lente en verheug je je op de zomer en soms is het herfst en hoop je dat de winter aan je voorbij gaat.

 

Vanuit dat perspectief kan en mag ik bidden:

 

Als het uitzicht verdwijnt

het donker overheerst

Wees er

als een klein lichtpunt, een richtpunt

Wees er

in het zachte licht dat meeloopt in het duister

Wees het uitzicht, het licht.

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

het vastentrommeltje

door: AnitA van Kempen, lid van Karmelbeweging

 

Thuis hadden we een vastentrommeltje en daarin spaarden we – in de vastentijd – alle lekkernij van de week op. Zondags mocht het trommeltje open en smulden we van al het lekkers. Dat noemden we ‘vasten’ maar een werkelijk besef van de 40dagentijd had ik niet.

 

Jaren later pas ontdekte ik het betekenisvol perspectief van vasten en dat kende twee dimensies: 1. Me onthouden van dingen waaraan ik verknocht ben en 2. mijn ‘zonden’ overdenken en daarvan proberen te leren.

Vasten

Vasten hoeft – wat mij betreft – echt niet over eten te gaan, maar kan alles zijn waarvoor ik iets moet opgeven waaraan ik verknocht ben. En ieder jaar maak ik in de aanloop naar de 40dagentijd een keuze.
Dit jaar heb ik besloten het zoeken naar afleiding op mijn iPad op te geven. Want dat is een hardnekkige gewoonte van me; vooral als ik me ongemakkelijke voel. Die iPad biedt dan een heel scala aan afleidingen.
Deze keus maken om te stoppen met het zoeken naar afleiding, vind ik niet moeilijk, omdat ik er naar verlang me toe te wenden tot mijn Schepper en doen wat ik graag doe, zoals tekenen en schrijven.

Mijn zonden overdenken

Al heel lang besef ik dat het ‘zonde’ is dat het biechten is verdwenen, ook al leken mijn therapiesessies heel vaak op biechten. Dat biechten geeft lucht en ruimte; biedt een nieuw perspectief op mezelf, de ander en mijn omgeving.

Tijdens de 40dagentijd heb ik een symbolisch vastentrommeltje in mijn dagboek. Dat vul ik met overwegingen van mijn ‘zonden’ met als karmelitaans uitgangspunt ‘met de liefde als midden’. Zoals Edith Stein ons adviseert:

 

“Kijk je terug op je dag
en zie je hoe fragmentarisch alles is geweest,
hoeveel je gepland had dat ongedaan bleef
en al die redenen, om je te generen en schamen,
neem dan alles precies zoals het is,
leg het in Gods handen en laat het bij Hem’

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.