Adventsoverwegingen

Vandaag de 4e Adventsoverweging

door: Afra van Ammers

Ruimte in onze herberg

Maria en Jozef naderen Bethlehem, niet wetend waar de geboorteplek van hun kind zal zijn. Ze kloppen aan bij de herberg en hopen op goedheid en begrip, op ruimte voor hen en de geboorte van hun kind.

Ook wij naderen Bethlehem, verlangend naar ruimte in onszelf voor de komst van het kind. Is er plaats voor hem in onze innerlijke herberg?

 

Regelmatig is het vol bij mij, voel ik me overspoeld door gebeurtenissen dichtbij en veraf: angst door al het geweld en de oorlogen die maar niet stoppen, mijn toenemende kwetsbaarheid door ziekte en ouderdom, en zoveel andere zorgen die door mijn hoofd spoken. Allemaal gewone menselijke belevingen en emoties natuurlijk, waar ieder van ons op zijn of haar manier mee worstelt.

Toch schuilt juist in dat menselijke zowel onze kwetsbaarheid als onze kracht. Durven we helemaal mens te worden, zoals ook Jezus helemaal mens werd?

 

Het volgende gedicht van de Perzische schrijver Rumi geeft me keer op keer troost en doet me beseffen wat het betekent mens te zijn. Zoveel verschillende gasten dienen zich aan en willen naar binnen:

 

Ons mens-zijn is een soort herberg

Elke ochtend weer een nieuw bezoek.

 

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,

een flits van inzicht komt

als een onverwachte gast.

 

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij

zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt

die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

 

Behandel dan toch elke gast met eerbied.

Misschien komt hij de boel ontruimen

om plaats te maken voor extase……

 

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,

ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns

en vraag ze om erbij te komen zitten.

 

Wees blij met iedereen die langskomt

de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd

om jou als raadgever te dienen.

 

Hopelijk kunnen we, toelevend naar kerst, onszelf voluit ontvangen, elkaar ontvangen ook. We worden gedragen, juist omdat we mens zijn en de ogen van God aanvaardend naar ons kijken. In die geest komt het Kerstkind ons tegemoet en zoekt zich een plaats bij ons.

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

de 3e Adventsoverweging

door: Ans Bertens

Rituelen zijn een soort verdichtingen van ons leven en geloven. In het voltrekken van rituelen oefenen en ondergaan we de basis van ons bestaan zoals: je eten en nog veel meer delen met anderen, er niet op los leven, trouw zijn, vallen en weer opstaan, verder kijken dan je neus lang is. Het gewone dagelijkse leven trekt ons vaak niet naar de diepte of naar de waarden die er voor ons toe doen. We blijven steken in oppervlakkige lagen waar we niet blij van worden. Rituelen kunnen helpen om de diepte in te gaan.

Zo zie ik ook de Adventstijd als een ritueel. Bedoeld om wat er altíjd toe doet en niet alleen in de Advent, in te oefenen en erbij stil te staan. Ik denk dan aan inkeer, verwachten en uitzien, geloven dat het niet allemaal van jou afhangt maar ook van de Komende. Dat alles hoort onlosmakelijk bij ons leven, en zo zou je altijd wel willen leven: verlangend en met aandacht voor wat ons te boven gaat.
Want eigenlijk wil je nooit opgesloten worden in je agenda, in wie je bent, in je verzet of in de donkerte van het wereldnieuws. In de Advent probeer je die andere kanten voorrang te geven, als een herijking voor je leven, ook ná Advent en Kerst.

 

Maar ook in de rituele verdichting van de tijd die de Advent is, valt het niet mee om het verwachten en verlangen je eigen te maken, om werkelijk de Komende op je toe te laten komen.

Wat mij steeds helpt en begeleidt is het boekje ‘Teksten op weg naar Kerstmis’ van Herman Andriessen. Ik lees er elk jaar in. De woorden brengen me altijd weer in contact met mijn verlangen en helpen me geloven. Ze worden een ritueel waarin gebeurt wat erin wordt uitgezegd.
Hier tot besluit een kort stukje uit de veelheid van zijn o zo mooie teksten:

 

Een Komen is er, jouw Komen

dat alles doortrekt: alle leed

en de verwachting der mensen en de

kansen gemist en de tranen nog niet

gewist uit onze ogen en het lachen

van kinderen en het wanhopige haast

uitzien naar licht en naar de

opklaring van onze gedachten tot

gemeenschappelijk verstaan. Jouw Komen.

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

de 2e Adventsoverweging

door: Wil Kemerink

De geboorte van het kind Jezus

 

Maria is in deze tijd op weg naar Bethlehem

Zittend op een ezel, samen op weg met Jozef.
het is niet makkelijk voor Maria,
– wetend dat je kind al gauw zal komen –

 

en dan opeens zo’n reis moeten maken.
Waar en hoe zal je kind geboren worden?
Maria is vol vertrouwen dat God haar bij zal staan!

 

Hoe staan wij hierin als wij op weg zijn?
Kunnen wij onze weg vol overgave gaan?
Ook als het een nieuwe weg is
die je opeens moet gaan, in moeilijke omstandigheden?
Laten wij dan net als Maria,
onze weg gaan, vol vertrouwen op God.

 

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

1e Adventsoverweging

door: Peter Lammers

 

Vanuit ons keukenraam naar buiten kijkend zie ik hoe de klimhortensia steeds meer gekleurde bladeren krijgt. Een heel mooi palet van donkergroen naar een beetje geel tot felgeel, het bladerdek onder de hortensia en de prunus autumnalis wordt steeds dikker en ook de andere bomen is onze tuin verliezen steeds meer blad. De felrode besjes steken af tegen het groen van de hulst. De natuur is zich aan het voorbereiden voor de komende wintertijd.

 

De parasols zijn opgeborgen en de zomerstoelen staan onder de overkapping te wachten tot ze weer tevoorschijn worden gehaald.

 

Buiten begint het al vroeg donker te worden. Binnen steken we eerder de lamp aan.

 

De aarde ademt in, natuur trekt zich terug, sapstromen stoppen, de eerste knoppen hebben zich aan boomtakken gevormd en bladeren dwarrelen in herfsttinten naar de aarde om beschutting te geven aan de aarde, kleine dieren, als voedselbron voor de aarde aangezien blad composteert in de winter….

 

St-Maarten is hert eerste lichtfeest in november. Vol verwachting lopen kinderen met een lampion van deur tot deur om hun liedje te zingen. Vol verwachting naar wat ze krijgen als beloning.

 

Het Sinterklaasfeest is ook zo’n lichtfeest, al lopen we dan niet met een lampion. Maar toch zien we uit naar iemand die iets goed doet en ons op een milde manier op onze tekortkomingen wijst We maken onze verlanglijstjes en wachten vol spanning.
In de straten worden we voorbereid op het Licht dat toch weer komen gaat. Ook al is het nu duister…

Het Licht komt weer
Op school zingen kinderen sinterklaasliedjes en even later Kerstliederen.

 

De advent is de tijd van Verwachten, van voorbereiden. Van Stil worden in jezelf.
Je kunt luisteren naar mooie liederen en mooie muziek.

 

Er zijn vele manieren om je innerlijk voor te bereiden op een betere tijd. Dat is toch waarop we hopen, waar we naar verlangen in deze donkerte dagen.

 

We hopen op, we verlangen naar iets nieuws, naar meer Licht.
Naar een betere tijd, naar een betere wereld.

 

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.